Yurtdışına Çıkış


Bir önceki yazımda İstanbul’da ki iş hayatımı kısaca anlatmıştım. Çalıştığım şirketin mali durumunun kötüye gitmesi ve küçülmeye gitmesinin ardından benim içinde iş arayışı başlamıştı. Kısa sürede TAV Construction’a yaptığım başvuru için iş görüşmesine çağrıldım ve Tunus Enfidha (o zaman ki adı ile Zeynel Abidin Ben Ali ) projesine kabul edilmiştim. 2007-2008 senesinde burada IT Destek Teknisyeni ünvanı ile çalışmaya başladım.

Ülkeye ve işe adapte olmam oldukça kısa sürdü. Ben gittiğimde projenin 4’te biri tamamlanmıştı. İlk olarak Backoffice işleriyle başladım. İş yükünü %80 azaltmamızın ardından Şef beni sahaya çıkarmaya karar verdi. Projenin kalan kısmında backoffice saha kontrol işlerini birlikte yürütmeye başladım. Böylelikle Hava limanında tavaların döşenmesinden, kablolamaya, FIDS Monitörlerin kurulumundan, BHS’e zaten asıl uzmanlık alanım olan serverların kurulumuna kadar işin tam manası ile mutfağındaydım. Kısa vadeli diğer projelere destek vermeye devam ettim. Projenin bitimine yakın İşletme şirketi olan Tav Hava limanlarının da IT şirketi olan TAV IT burada kalmam için teklifte bulundu, ancak ben kendimi daha fazla geliştirmek istiyordum. Bir başka Projeye trasferimi isteyim Umman’a geçtim.

Umman’da Muscat Airport projesinde IT Destek Mühendisi ( IT Support Engineer) ünvanı ile göreve başladım. 1. yılın ardından son derece sancılı geçen Umman Muscat maceramı bitirip Türkiye’ye dönme kararı aldım. Sancılı süreçten kastım tamamen ülkede ki yöneticilerden ve ortak firmadan kaynaklanıyordu.

İşte tam bu noktada ciddi anlamda Tunus’un işletmesine kalmadığıma pişman oldum. Kısa bir anımı anlatarak ilk etabını sonlandırmak istiyorum yazımın.

“Bir mesai arası kapının önünde sigara içerken diğer projelerde de birlikte çalıştığımız bir arkadaşım bu projeye transfer olmuştu. Gelişinin 3. veya 5. günü falandı sanırım.

  • Cem bi sorum olacak dostum sana
  • Sor abi dinliyorum
  • Abi neden burda herkes sigara arasında yere bakıyor neden kimse kimseyle konuşmuyor?  dedi.

İşin ilginç yanı hiç birimiz böyle yaptığımızın farkında değildik.

  • Öylemi Yapıyoruz ? dedim
  • Evet. dedi

Kısa bi süre sessizliğin ardından burada geçirdiğim günleri anımsayarak aynı soruyu 1 hafta sonra tekrar sormasını istedim. Ve bir hafta sonra o bu soruyu sormadı. Çünkü her sigara içmeye çıktığında sessizliğe bürünüp yere bakıyordu….” görüşmek üzere….

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir